dimitriou top banner 2019

 

 

 

Είμαστε ένας και πολλοί συγχρόνως.
Είμαστε ίδιοι και συνεχώς μεταλλασσόμενοι.
Είμαστε στο τώρα και μαζί στο χτες και στο αύριο. Ψάχνουμε και ψαχνόμαστε σ' ένα τοπίο

metamorfoseis ImgL

ρευστό και μεταβαλλόμενο. Τίποτα σταθερό και μόνιμο. Τίποτα διαρκές και καθορισμένο. Πριν προλάβουμε να γνωρίσουμε μια πραγματικότητα αυτή έχει δώσει τη θέση της σε μιαν άλλη. Πώς θα διαχειριστείς το καινούργιο, το άγνωστο, αυτό που δεν καταλαβαίνεις; Ένας κόσμος ολόκληρος μέσα μας κι ένας έξω από μας που πρέπει να συνδιαλλαχτούν και να ομονοήσουν. Κι ο ποιητής των χρωμάτων και των λέξεων μέσα σ αυτόν τον ορυμαγδό παλεύει να ισορροπήσει το είναι του, να βρει νόημα και σκοπό μέσα στο χάος, να μη διαλυθεί στο άναρχο και επαναλαμβανόμενο, να αναγεννιέται διαρκώς με όπλο την πραγματικότητα αλλά και το πολύχρωμο όνειρο.

Μεταμορφώσεις του είναι.

Όταν απλώνω ένα χρώμα στον καμβά
παρακαλώντας το να ερωτευθεί μιαν αρμονία
Όταν ταιριάζω σε μιαν αρμάδα
λέξεις χαμένες, σαστισμένες, παραμορφωμένες
Όταν αδυνατώ να πείσω μιαν ηλιαχτίδα
να σύρει πρώτη το χορό της μέρας
Τότε επιστρατεύω ολόκληρο το είναι μου
να δραπετεύσει από τη φυλακή του,
να αγγίξει ό,τι βαδίζει αμέριμνο στο δρόμο
αλλά κι ό,τι πετάει με πάθος, όνειρα κι ορμές.
Και πριν αντιληφθεί πού βρίσκεται,
τί γύρω του συμβαίνει,
ξεχνιέται, χάνεται, πλανιέται
σαν ξωτικό, σαν λαίλαπα, σαν παραμιλητό.
Κι όταν πια αποκάμει
και κορεστούν οι αισθήσεις του απ' τη μαγεία των αγίων πάντων
από το απόλυτο, το άμετρο, το διψασμένο τίποτα
αίφνης αναβαπτίζεται,
προβάλει ολοκαίνουργο από το γκρίζο του κουκούλι
κι αρχίζει να ονειρεύεται.
Κόβοντας βόλτες πάνω από πέλαγα, ηφαίστεια και λιβάδια
ένα-ένα της ψυχής όλα τα βάρη ξαγκιστρώνει
κι αρχίζει το παιχνίδι απ' την αρχή,
με παιδική απορία,
με δάκρυ σιωπηλό
και μια γιγάντια ανυπομονησία.

Αντώνη Δημητρίου

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση