Print

Ήταν μουντό το απομεσήμερο σε μια προβλήτα της Θεσσαλονίκης. Μόλις είχαμε βγει από τον εκθεσιακό χώρο Αποθήκη Β, όπου στεγαζόταν η έκθεση μοντέρνας ζωγραφικής Μπιενάλε 7. Μερικοί νεολαίοι έκοβαν βόλτες ένας-ένας, δυο-δυο, κάποιοι με σάκους στην πλάτη, κάποιοι κρατημένοι ανγκαζέ, φοιτητές θα ήταν, κι από πάνω ένας ουρανός που προμήνυε μπόρα.
        Οι σύγχρονες μορφές εικαστικής έκφρασης και αναζήτησης, οι φοιτητές,

foitites dimitriou

η ίδια η Θεσσαλονίκη, η μεγαλύτερη φοιτητούπολη της χώρας, που έσφυζε από τη χαρά και την ομορφιά των νιάτων, ο θολός ορίζοντας και η αναπόφευκτη μπόρα παρέσυραν σε σκέψεις και προβληματισμούς που σαν κορδόνι με διαδοχικούς κόμπους ο ένας μετά τον άλλο σε πήγαινε σ άλλο τόπο κι άλλο χρόνο. Εκεί στο μακρινό Παρίσι, τότε που μέσα στην κοινωνική μπόρα της μεταπολεμικής εποχής κάποιοι άλλοι νέοι άνθρωποι μεθυσμένοι από τη δύναμη της νιότης τους αγωνίζονταν για ένα καλύτερο μέλλον αυτού του άδικου και ληστρικού κόσμου. Ήρθε στο νου ο Μάης του 1968 και οι διαδηλώσεις και οι οδομαχίες με τα οδοφράγματα της γαλλικής νεολαίας που με επικεφαλής τους φοιτητές έδιναν το έναυσμα για μια κοινωνική εξέγερση, που στόχευε στην υλοποίηση των ανεκπλήρωτων ονείρων όλου του κόσμου. Η Γαλλική εργατική τάξη με την ίδια ζέση, τον ίδιο επαναστατικό οίστρο συμπαρατάχθηκε με απεργίες και καταλήψεις εργοστασίων. Μπροστάρηδες στον αγώνα είχαν μπει πια οι βιομηχανικοί εργάτες καθώς η CGT μαζί με την Εργατική Σοσιαλιστική Συνομοσπονδία κηρύσσουν για τις 13 του Μάη γενική απεργία στην οποία παίρνουν μέρος 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι για να φτάσουν οι απεργοί σε λίγες μέρες σ' όλη τη χώρα στον αστρονομικό αριθμό των δέκα εκατομμυρίων.

        Δίπλα τους και η σύγχρονη διανόηση με επικεφαλής τους "ανανεωτές μαρξιστές" Γκαροντί, Μαρκούζε, Σαρτρ κ.α. τροφοδοτούσε με αυταπάτες το κίνημα. Οι «ηγέτες» του κινήματος που αποτελούνταν από νεολαίους αναρχικούς και τροτσκιστές (Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, Αλέν Γκριβίν, Ζαν Λουί Πενινού κ.ά.),καθώς αποστρέφονταν μάλιστα την οργανωμένη εργατική πάλη δεν είχαν κανένα σχέδιο που θα έβαζε σε κίνδυνο πραγματικό το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Κάποιοι από αυτούς αργότερα πήραν και πολιτικούς θώκους πλήρως ενταγμένοι πια στο καπιταλιστικό σύστημα που αντιμάχονταν στα νιάτα τους. Το ΚΚ Γαλλίας συμμετέχοντας σε μια “επαναστατική” κυβέρνηση ακολουθούσε μια πολιτική γραμμή πάλης, που κινούνταν περισσότερο στην κατεύθυνση της επιδιόρθωσης του συστήματος, πράγμα που αντικειμενικά διευκόλυνε την εκτόνωση και όχι την κλιμάκωση της δυναμικής των κινητοποιήσεων. Τα αιτήματα του κινήματος περιορίστηκαν τελικά σε αυξήσεις μισθών και συντάξεων, μείωση του ορίου ηλικίας για τα βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα, συνδικαλιστικές ελευθερίες στα εργοστάσια και σύσταση εργοστασιακών επιτροπών των συνδικάτων. Η αστική τάξη για να αποφύγει τα χειρότερα ικανοποίησε αυτά τα αιτήματα που ήταν όμως κατά πολύ πιο πίσω όχι μόνο από τις διαθέσεις των μαζών αλλά και από τις δυνατότητες των αντικειμενικών συνθηκών.

        Μια μπόρα ανοιξιάτικη που πέρασε στάθηκε δυστυχώς ο Μάης για την αστική τάξη. Τις μικρές παραχωρήσεις που αναγκάστηκε να κάνει προκειμένου να περισώσει την εξουσία της πολύ γρήγορα τις πήρε κι αυτές πίσω ανατρέποντας πλήρως τα αποτελέσματα της εξέγερσης . Μετά μάλιστα την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης οι συνέπειες για τους λαούς πήραν τραγικές διαστάσεις: Οι αστικές τάξεις όλων των καπιταλιστικών κρατών, που δεν διακατέχονταν πια από το “αντίπαλο δέος” του σοσιαλισμού δημιούργησαν στρατιές ανέργων και εργαζομένων σε συνθήκες γαλέρας. Κι έτσι φτάσαμε σήμερα να γινόμαστε μάρτυρες πολέμων και επεμβάσεων, εκατομμυρίων θυμάτων, προσφύγων και μεταναστών, με τα εξαθλιωμένα κοινωνικά στρώματα να αυξάνονται στο δυτικό κόσμο με ραγδαίους ρυθμούς.

        Τα παθήματα από τις αποτυχημένες προσπάθειες του παρελθόντος πρέπει να γίνονται μαθήματα για την αυριανή δράση. Δεν υπάρχουν πια περιθώρια παρερμηνειών ούτε για τα γεγονότα του Μάη του '68 ούτε για το μέλλον της ανθρωπότητας. Η νεανική ορμή και η επαναστατική φλόγα των φοιτητών, της νεολαίας και της εργατικής τάξης, όταν καθοδηγείται από ρεφορμιστικές αντιλήψεις δεν μπορεί να βάλει τέρμα στα δεινά της ανθρωπότητας. Μόνο η αταλάντευτη προσήλωση στην κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος και στη διεκδίκηση του σοσιαλισμού μαζί με οργανωμένη δράση καθοδηγούμενη από την επιστημονικά τεκμηριωμένη επαναστατική μαρξιστική θεωρία, που θα παίρνει υπόψη της τις νέες συνθήκες που συνεχώς αναδιαμορφώνονται, αποτελεί τη μοναδική μη ουτοπική λύση. Για να πάψει ο ουρανός να είναι γκρίζος πάνω από τους φοιτητές, πάνω από μεγάλους και μικρούς λαούς, πάνω από όλη την ανθρωπότητα.