Print

Πόρτα στο πέλαγο


Με ξύπνησε ένας γκρίζος εφιάλτης.
Όπου πατούσα βάλτωνα.
Και θύμωσα πολύ μαζί μου.
Γιατί ακόμη κι αν τα πόδια είναι βαριά

porta sto pelago dimitriou
μπορεί κανείς να ανοίξει τα φτερά του να πετάξει.
Κι έτσι για απόψε αποφάσισα
να ζωγραφίσω το όνειρο που θα 'θελα να δω.
Πήρα το φούξια που αρέσει στα κορίτσια που χαμογελάνε
κι έφτιαξα μια μεγάλη μπουκαμβίλια που κρύβει όλο τον τοίχο.
Τον γκρέμισα και άνοιξα μια ξώπορτα
κατάματα να βλέπει ένα γαλάζιο
ίδιο μ' αυτό των αγοριών
που ονειρεύονται ως το φεγγάρι να πετάξουν
κι ακόμα πιο μακρυά.
Παλιά ξεθωριασμένη να 'ναι η πόρτα
με ξεχαρβαλωμένη κλειδαριά
έτσι που να μπερδεύεται το μέσα με το έξω.
Ανθρώπους δε θα βάλω πουθενά
γιατί 'ναι ξημερώματα ακόμα και κοιμούνται
παλεύοντας με άγριους εφιάλτες.

Αντώνη Δημητρίου.