Print

“Υπάρχει πάντα η Ανάσταση, όχι ορισμένη και πιθανή, υπάρχει απίθανη, περίλαμπρη δόξα, η φωτεινή έκσταση”, λέει ο ποιητής. Μόνο που καμμιά ανάσταση του ανθρώπου δε χαρίζεται, ούτε έρχεται ουρανοκατέβατη. “Πρέπει το σώμα να σηκωθεί να πάει με τους άλλους”. "Να παραδεχτεί τη χαρά προσιτή" , "να πιστέψει στη μέρα της ζωής." Σ αυτά που δικαιούται και θα τα κάνει κάποια στιγμή δικά του γιατί απλά αυτό είναι

το πεπρωμένο του και το γνωρίζει. Γιατί σ αυτό τον κόσμο δεν ήρθε μόνο για να πονά και να σταυρώνεται. Γιατί τη θέλησή του "που την καταπατήσανε τόσους αιώνες" θα τηνε ξαναπάρει πίσω θα τη βάλει στη δούλεψή του.

       "Η θέληση μου διακλαδίζεται μέσα στο πλήθος
       μαζεύω τους σκόρπιους σπόρους μου
       
για την καινούργια μακρινή μου ανάσταση"

Μόνο που τη μεγάλη μακρινή Ανάσταση τη φέρνουν πολλές μικρότερες που μπορεί να γίνονται και δίχως τυμπανοκρουσίες. Να ναι σημαντικές και δύσκολες αλλά να παραμένουν κρυφές μέσα στα μυαλά και στις ψυχές. Να ναι η προσωπική ανάσταση της συνείδησης που καταφέρνει να σπάσει τις αλυσίδες που την ετεροκατεύθυναν, που την κρατούσαν στη σύγχιση, στην άγνοια, στη μοιρολατρία, στην παθητικότητα και να μετατραπεί σε υλική δύναμη, σε ενεργητικό παράγοντα του ιστορικού γίγνεσθαι, να μετουσιωθεί δηλαδή σε πράξη ελευθερίας. Και η μέχρι τώρα πορεία του ανθρώπου μέσα στο χρόνο έδειξε πως μέσα από μικρές συνεχείς αναστάσεις ο άνθρωπος προχωράει ρίχνοντας στον καιάδα το παλιό για να αναδυθεί το νέο. 

anastasi ImgFREE

Η νίκη της Ανάστασης έρχεται πάντα, διότι “δεν μπορούν δίχως αυτήν οι άνθρωποι”. Ανάσταση είναι η λευτεριά που κερδίζεται "ύστερ' απ' το πλήθος του πόνου, την πίστη, την αγάπη του ανθρώπου για τον άνθρωπο."

 

Πριν την Ανάσταση
Υπάρχει πάντα η Ανάσταση,όχι ορισμένη και πιθανή,
υπάρχει απίθανη, περίλαμπρη δόξα, η φωτεινή έκσταση
δεν μπορούν δίχως αυτήν οι άνθρωποι,
που περιμένουν σε νηστεία και προσευχή.
“Ουκ έστιν ώδε αλλ΄ ηγέρθη”
Ακόμα δεν ήρθε η ώρα φαίνεται.
Δεν ακούω τους χαρμόσυνους ήχους.
Πόσο ακόμα και τότε,
σαν η καταστροφή της άρνησης,η αμφιβολία είχεν αρχίσει,
με συγκινούσε βαθιά η χαρά
πάνδημη του κόσμου συμμετοχή στη γιορτή.
“Χριστός Ανέστη”
Ύμνος κι οι κρότοι των όπλων
κι όλες οι καμπάνες μαζί σ΄ όλην την πόλη
κι οι άνθρωποι όλοι μαζί είχαν την ίδια χαρά
τέλειωνε η προσφορά της προσπάθειας, του πένθους και της συλλοής
Κοιτάζω το παρελθόν.
Δε σ΄ αρνιέμαι Κύριε της αγάπης,
της ένδοξης του ανθρώπου ανάστασης
Πολλή με σκεπάζει αμαρτία της γνώσης
όμως θα περιμένω μιαν αρχή της αγάπης ξανά,
που δίνεται παρηγοριά της θλιμμένης επίμονης σκέψης.
Αρχή, χαραυγή
“ήν δε όρθρου βαθέος”
Να πιστέψουμε στην ημέρα της ζωής.
Ελπίδες, αναμνήσεις δεν αρκούν οι κόποι.
Η σκέψη θολώνει το κόκκινο της θυσίας αίμα.
Πρέπει το σώμα να σηκωθεί
να πάει με τους άλλους μαζί να χαρεί τη γιορτή, την απλή χαρά
να δεχτεί την πλούσια συμμετοχή, να παραδεχτεί τη χαρά προσιτή.
Ανάσταση να χαρεί ,
λευτεριά ύστερ απ το πλήθος του πόνου
πίστη, την αγάπη του ανθρώπου.
Ζωή Καρέλλη

 

 Από το ποίημα “ΓΥΝΑΙΚΑ”
Άκου τον ξάστερο ουρανό, πώς οι καμπάνες σιούνε.
Όπου καρδιά, χαρμόσυνες λαχτάρες απαντούνε.
Ανάστασ΄ είναι σήμερα.
Παιδιά, γυναίκες, γέροι κόκκινο αυγό στην τσέπη τους
χρυσό κερί στο χέρι
Όσ άστρα ναι στον ουρανό, τόσα στον κάμπο κρίνα
Όλ΄ έχουνε στην καθαρή ψυχή Απρίλη μήνα.
Της εκκλησιάς φουντώσανε δάφνη πολλήν οι στύλοι
Ειρήνη! Ειρήνη!
Φιληθείτε οχτροί μαζί και φίλοι !
Κ. Βάρναλης

 

Από τη Ρωμιοσύνη
Σώπα όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες..
Κάτω απ΄ το χώμα μες στα σταυρωμένα χέρια τους
Κρατάνε της καμπάνας το σχοινί
Προσμένουνε την ώρα
Προσμένουν να σημάνουν την Ανάσταση
Σώπα όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες...
Γ. Ρίτσος